In het vliegseizoen maak ik, in de weken dat de marathonvluchten gespeeld worden, wekelijks een stukje over de uitslagen van de nationale en sectorale vluchten. De laatste jaren valt mij de naam Hans van der Sman uit Nootdorp op. Met een goed prijspercentage en duiven in de kop van de uitslag komt hij steeds vaker in mijn verhaaltjes terug. Toen ik deze winter naar de Kampioenenlijstjes keek van de grotere samenspelen, zoals de SNZH, stond zijn naam bovenaan in deze competitie op de vluchten met een Middaglossing. Ik dacht toen: ‘Als ik in de gelegenheid ben, moet ik eens een reportage over deze liefhebber maken. Aan de uitslagen te zien is Hans geen grote inkorver en zijn aantal duiven in de kop va de uitslag is heel goed te noemen. Hieronder leest u het verhaal over het seizoen 2025, hoe de duiven worden verzorgd en hoe hij zijn hobby invult.
‘Zonder Strijd geen Overwinning’
Hans vertelt: ‘Het is misschien wel een vreemd begin van dit deel van het verslag, maar door de jaren heen heb ik ook de nodige problemen gehad, wat de prestaties van de duiven niet ten goede zouden moeten komen. Ik begin met de bruine ratten: Na mijn overstap naar de marathon; dit naar aanleiding van een grote teleurstelling, zuivere sport en een grotere uitdaging. De marathonvluchten is in mijn ogen een eerlijkere discipline dan de programmavluchten ivm met het feit dat wind, ligging en aantallen duiven niet meer bepalend zijn. In het eerste jaar (2015) werden alvast wat zomerjongen gekweekt om het jaar erop volop in het voorjaar te gaan kweken. Na het scheiden van de jongen viel het mij op dat de jongen zich vreemd/schuw gedroegen wat ik helemaal niet gewend ben en bij het uitlaten gebeurde het dat de duiven wel een halve dag weg waren.
Na een periode van duiven verspelen, kwam ik ‘s morgens in mijn hok en zag een duif in de hoek liggen die vermoord was, de oorzaak was een raadsel. Toen in de opvolgende weken nog meer duiven sneuvelden ben ik ‘s avonds in de buurt van het hok gaan posten en na enige tijd kwam er een grote bruine rat tevoorschijn. Enkele dagen later bleek er een nest van 5 jonge ratten onder het hok te liggen. Voordat ik deze strijd had gewonnen, met veel slachtoffers tot in opgesloten broekhokken toe, was mijn seizoen een verloren jaar.
In de zomer van 2018 diende zich een nieuw probleem aan. Na enkele vluchten viel het mij op dat de duiven na het trainen opvallend veel in hun veren zaten te pikken en dat het ergens onrustig was in het hok. Bovendien kwamen de duiven afgedraaid thuis en het was mij duidelijk dat hier toch iets niet in orde was, ondanks dat er niets met het blote oog waar te nemen was. Ondanks alle maatregelen die te nemen waren bleef het aanhouden en ik besloot niet eerder in te korven dan dat de problemen waren opgelost. In overleg met de dierenarts werd besloten de duiven allemaal te dompelen en de hokken daarna te ontsmetten met de mededeling dat ik deze duiven niet meer kon spelen dit seizoen. Het probleem leek opgelost totdat het jaar daarop de zomer zich aandiende en de duiven weer hetzelfde gedrag vertoonden. Na het schrappen kreeg ik zelf ook last van jeuk en heb toen midden in de nacht met een verlichte loep miniscuul kleine insecten waargenomen die bij licht verdwenen en niet meer waar te nemen waren. Na overleg met verschillende dierenartsen die hier eigenlijk geen klaar antwoord op hadden heb ik toen besloten om de duiven weer te dompelen, de hokken uit te spuiten en zelfs alle broedhokken te verwijderen en te spuiten. Hierna werd alles droog gebrand en dit werd drie keer herhaald, een gigantische klus maar ik ben blij dat ik het heb gedaan.
Ook heb ik twee jaar geleden mijn hok verplaatst om verder van de sloot te staan en ook om goed zicht te hebben bij het wachten op de duiven. Tevens heb ik toen mijn hok aangepast om het bestrijden makkelijker te maken maar sinds mijn hok verplaatst is, heb ik gelukkig geen jeukverschijnselen meer gezien zodat ik denk dat het iets met open water te maken heeft gehad.
Daar heb ik vorig jaar ontzettend veel plezier aan gehad aangezien ik altijd bij het hok wil zijn als de duiven arriveren. Vandaar dat ik de duiven zelf doormeld, dan moet ik wel voor mijn hok staan. Mijn gedachte is ook dat de duiven ook voor de baas naar huis komen en dat weduwschap en nestspel hen niet zo boeien … maar wel wie ben ik.’
Tot Slot
Volgens Hans heeft hij zijn succes te danken aan zijn gedrevenheid. Hans: ‘Ik heb zelf tot hoge leeftijd veel gesport. Training en motivatie is heel belangrijk. Dat geldt ook als je met de duivensport bezig bent. En dat 12 maanden, 52 weken per jaar. Dan helpen goede duiven ook mee.’ Dat klopt helemaal. Er zijn ook liefhebbers met goede duiven, die het er niet uithalen wat er in zit, omdat ze niet genoeg energie in de verzorging van hun duiven steken.
Hans’ mooiste marathonvlucht is voor hem Bordeaux 2023. Hij had op die vlucht 8 duiven mee en alle 8 zaten vroeg in de prijzen. De laatste kwam anderhalf uur na de eerste duif aan uit de verkeerde hoek. Hij zat heel hoog en klepperde nog drie rondjes voordat hij binnenkwam. Dit was voor Hans een kippenvelmoment. Hans: ‘Dat een duif na 13 uur vliegen me zoveel bravoure thuiskomt, dat is wel heel bijzonder en dat hij ook nog eens de laatste is. Een bevestiging dat ik de duiven goed had voorbereid.’
Hans gaat verder: ‘Van mijn Belgische duivenvriend François van der Weehe heb ik geleerd dat het belangrijk is dat je vrouw achter onze hobby staat en dat is bij mij gelukkig zo. Ik ben Netty hiervoor erg dankbaar, want er gaat veel tijd in onze liefhebberij zitten.
Verder wil ik van de gelegenheid gebruik maken dat ik heel blij en tevreden ben met mijn vereniging ‘De Snelvlieger’ in Delft, waar ik lid ben en het NIC in Leidschendam waar ik de marathonvluchten inkorf. Dit mag ook gezegd worden.’
Aan het eind van dit verslag wil ik Hans bedanken voor de medewerking aan dit verslag en succes wensen voor het seizoen 2026!
Recente reacties