Halverwege juni is jaarlijks de aftrap van het Internationale Marathonspel voor onze duiven. Dat is traditioneel met de vlucht Pau. Deze vlucht heeft als nadeel dat de losplaats tegen de Pyreneeën ligt. Hierdoor kan hardnekkige mist en zelfs bewolking met regen makkelijk ontstaan. Dit jaar was gelukkig alles beter. De duiven konden op vrijdagochtend om 8.45 uur worden gelost. Niets leek een mooie vlucht in de weg te staan. Toch waren er onweersbuien op vrijdagavond. Dit heeft de Westelijke helft van België en Nederland geweten. Waarschijnlijk zaten de duiven achter deze buien … al hoorde ik van meerdere liefhebbers dat hun duiven ‘water’ hadden gehad. Deze spannende vlucht werd gewonnen door Harold van der Kruijk uit Monster (dorp tussen Den Haag en Hoek van Holland). Hij was de serie kopduiven van Batenburg-v.d. Merwe uit Klaaswaal de snel af. Een prachtige prestatie van Harolds duivin ‘Amy’!
foto’s: Martin Kwakernaat Photography
Het seizoen
Harold: ‘Ik start het seizoen met veel te veel duiven. Je hebt maar een handjevol goede duiven nodig, maar je weet niet vantevoren welke dat zijn … daarom starten we allemaal met teveel duiven. Toen ik ziek was, zijn de kwekers verkocht naar Taiwan. Enkele duiven wilden zij niet hebben en die zitten er nog. Dus ik heb nog enkele losse kwekers.’
In de eerste week van maart zijn de duiven gekoppeld. Ze hebben in die periode jongen grootgebracht. Vanaf het begin van het seizoen zijn de duiven in ploegjes opgeleerd. Harold kan door zijn mindere gezondheid niet alle duiven tegelijk inkorven. Hij maakt daarom gebruik van meerdere inkorfmomenten: In het weekend en doordeweeks. De meeste vliegduiven hebben in ieder geval 1.000 invliegkilometers gehad. Volgens hem maakt het niet uit of ze 1.000 of 2.000 km hebben gevlogen. Het gaat om de kwaliteit van de duif en de vorm van de dag.
Harold over het voer en wat er verder bij komt kijken: ‘Ik voerde mijn leven lang voer van Charles de Zwart. Daar was ik heel tevreden over. Echter in het stille seizoen was er een forumavond waar het Aidi voer werd gepromoot. Zij hadden een heel interessant verhaal over dit voer. Je hebt aan het voer genoeg en je hebt geen bijproducten nodig. Het mag wel, maar het hoeft niet.
Nu geef ik dat voer. Ze hebben mengeling 1, 2 en 3 en voor de marathonvluchten Long Distance. Ik vind dit een mooi voertje en ik heb er schik mee.
De duiven laat ik regelmatig controleren door Stephan Göbel. Dat bevalt me goed. De duiven krijgen alleen iets als het nodig is. Ik was een paar keer geweest en toen hadden ze niets. Een keer daarna hadden ze een klein beetje slijm. Dus ik krijg iets om dit op te lossen. Toen ik de eerste melding had van Pau, belde Stephan mij op om mij te feliciteren. Hij vroeg: Heb je dat anti-slijm middeltje nog gegeven? Ik zei: Alleen het kleine hokje !!!! … hahahahahahaha.’
Falco Ebben heeft een mooie korte film van de Pau-overwinning van Harold van der Kruijk gemaakt. Hierin vertelt hij een verhaal over een opvanger die zijn buurman had. Iedere duivenliefhebber zou dit verhaal moeten zien en horen. Hierbij een link naar deze korte film. Kijk en geniet!
De Beleving
Harold gaat verder over zijn beleving van de duivensport: ‘Ik beleef onze hobby met veel plezier. Duivensport is het leukste wat er is. Het leukste vindt plaats op het eigen erf: Het verzorgen van de duiven en de thuiskomst van een vlucht natuurlijk. Onze club is ook heel gezellig. We plagen elkaar regelmatig. Er zit een fanatieke liefhebber bij, waar alles spik en span is bij zijn duiven. Ik liet hem een foto zien van een drinkerspan van mij (die ik nooit schoonmaak). Hij schrok zich te pletter. Prachtig vind ik dat.
Tijdens mijn meerder periodes waarin ik ziek was, deed mijn vrouw de duiven. Dat waardeer ik enorm.
Met Antony van Dijk kan ik goed opschieten. Wij zijn vier handen op één buik. We kweken vaak samen en voor elkaar.
Door mijn gezondheid kan ik de duiven niet meer houden zoals ik zou willen. Ik kan de duiven stukjes wegbrengen, maar nooit de hele vliegploeg. Ik heb niet de energie en het lichaam om ze allemaal te pakken. Ik vertelde dat ook in de club en werd er na de overwinning fijntjes aan herinnert door een liefhebber: Ik ga ook maar eens minder lappen, zei hij.’
De marathonduivenwedvluchten beleeft Harold, zoals voor het digitale tijdperk. Meldingen en appjes over meldingen wil hij niet zien. Met ‘Amy’ had hij een prachtige verrassing in positieve zin. Harold gaat verder met zijn verhaal: ‘Ik wil pas nadat ik een duif heb, weten of ik vroeg zit of niet. Het kan ook anders … twee jaar geleden van Perpignan. Ik ging op de lossingsdag op tijd naar bed. Slechts in Frankrijk en Zuid België waren in de avond een paar duiven gevallen. Ik rekende met de snelheid van de snelste duiven van dat moment hoe laat ik moest zitten voor een vroege duif. Dat was 9 uur. Ik doe ’s morgens mijn ding en ga daarna rustig zitten wachten. Om 5 voor 9 kwam een duif met geweldig veel snelheid aan. Ik zit vroeg, dacht ik. Ga ik de meldingen bekijken, zit ik er bijna onderdoor. Ze zaten rond 6 uur al in Friesland … hahahaha … dat kan dus ook!
Met ‘Amy’ ging ik kijken naar de meldingen en stond ze op plek 1 Nationaal. Dan kunnen er nog genoeg liefhebbers van verderop overheen. Maar dat gebeurde niet en toen was de Nationale overwinning een feit.’
Tot Slot
Harold over de dag van Pau en de dagen erna: ‘Het was een gekkenhuis toen de liefhebbers zagen dat ik de 1e Nationaal Pau ging winnen. Heel veel telefoontjes en berichtjes van bekenden van mij en minder bekenden. Liefhebbers waar ik weleens een duif van had opgevangen en andersom en die mijn nummer hadden bewaard, die dan even bellen of een berichtje sturen … prachtig. Zo belde mij een liefhebber van 89 jaar oud, die al jaren gestopt was, om mij te feliciteren. Dat is toch bijzonder leuk, dat zo’n man aan je denkt.
Over de aankomst van ‘Amy’ kan ik kort zijn. Ik zat op ‘het schijthuis’. Ik was vroeg op en had de hokken geschrapt, toen ik naar de WC moest. Toen kreeg ik het bericht op de telefoon van het Benzing-systeem dat ze binnen was gelopen. Ik was waanzinnig blij, want ik vermoedde dat er verder nog niet veel duiven waren op dat moment.’ Dat was ook zo … ze was de eerste!
In dit verslag kwam al een paar keer zijn ziekte en ziekteperiodes voorbij. De winnaar van Pau lijdt aan een longaandoening. Hij weet als geen ander dat een goede gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat is een reden waarom deze overwinning zoveel voor hem betekent. Zijn longspecialist gaf hem ooit advies die hij nooit zal vergeten: Als hij ooit zijn duiven zou opgeven, zou hij waarschijnlijk veel meer verliezen dan een hobby. De duiven geven hem een dagelijks doel en een motivatie om door te gaan.
Vanaf mijn plek achter de laptop wil het bijzondere mens en fantastische liefhebber Harold van der Kruijk nogmaals feliciteren met deze prachtige overwinning. Ik wil je niet alleen alle succes wensen voor het nieuwe seizoen, maar ook de wens uitspreken dat je nog jaren mee mag doen met ons allemaal en dat alles met heel veel plezier. Dat plezier gaat zeker lukken. Tot een volgende keer!
Recente reacties