Mijn laatste column is alweer enige tijd geleden namelijk van juni. Voordat de echte vluchten begonnen.
Met de kweek kreeg ik weer hoop in een mooi seizoen. Een seizoen waarin we hopelijk wel mee konden doen om de prijzen en tja…. kon het erger worden dan 2022? Waarin ik bijna al mijn favoriete duiven kwijtraakte die in 2021 het, voor mijn gevoel, zo goed hadden gedaan? Eén jaar naweeën van para was toch wel genoeg..?

De voorbereiding ging op zijn Romy’s … lekker chaotisch…. Waar ik normaal fan ben van lappen bleek dat toch moeilijker met mijn nieuwe baan, waarbij ik ineens regelmatig ging werken. De meeste werden twee keer gelapt sommige maar één keer.
Als dat maar goed zou komen! Vooral omdat er veel onervaren jaarlingen bijzaten.

Ik was nog nooit zo onzeker over de eerste keer meegeven. Uiteindelijk bleek dit niet nodig te zijn alles keerde huiswaarts. Twee jaarlingen deden er wat langer over … ach die hadden goed geleerd vond ik.
De duifjes werden iedere week meegegeven en vooral de eerste weken mocht ik niet klagen. Alles kwam thuis ook … al duurde het vaak even voordat ze elkaar opvolgde.

Een bijkomstig voordeel was dat ik door mijn nieuwe baan, waarbij ik geen weekenden meer hoef te werken iedere zaterdag zelf de duifjes binnen kan halen. Ik genoot optimaal. Lekker freubelen in de kooi en de duifjes opwachten.  Gekscherend kocht ik een wisseltrofee. Een heuse mini-oscar. Iedere week kreeg een van de duiven die trofee. Meestal kwam hij bij de snelste terecht maar net zo vaak bij één met een voor mij knappe prestatie. In het weekend van 3 juni kreeg Huubje hem. Huubje was voor het eerst mee op Hank samen met ervaren Jaapie en Hef. Het was een warm weekend en de duiven leken van alle kanten te komen.
Huub was eerder van een oefenvluchtje twee dagen te laat en wat vermagerd thuisgekomen waarop hij één week niet werd gespeeld.
Toen hij op 3 juni als laatste thuiskwam van Hank om 14.28 uur ofwel niet op tijd … maar er zat progressie in en daarom werd hij beloond met de trofee, vele knuffels en natuurlijk extra pinda’s.

Huubje is dit jaar voor mij extra speciaal geworden. Hij is vernoemd naar mijn aangetrouwde Neef Huub. Een zoon van een duivenmelker en altijd geïnteresseerd in mij en de duifjes. Helaas is hij afgelopen maart overleden aan de gevolgen van kanker. Hierdoor heeft duifje Huub nog meer betekenis gekregen.

Op mijn manier was er van het nare gevoel van 2022 niets meer over en was ik vol enthousiasme en motivatie het seizoen aangegaan.
Helaas werd het lastig om aan Pau mee te doen. Ivm onervaren duiven en de samengestelde koppels. Hef leek mijn teleurstelling te hebben gevoeld want hij presteerde het samen met Dondersteen om wel heel snel het eerste eitje eruit te doen. Hierop kwam hij voor mij op een perfecte stand op Pau. Maar ga je dan echt met één duif meedoen op Pau, Romy? Waarom niet dacht ik?

Voor de zekerheid werd er nog naar De Weerd gegaan om o.a. Hef na te laten kijken. Hef kwam netjes door de apk heen en ik had er vertrouwen in. Hef is geen topduif maar weet wel altijd huiswaarts te keren en is nooit lang weggeweest. Eerder had hij een staartprijsje gewonnen in 2019. Met mijn onervarenheid had ik hem toen ingemand op 5 oude pennen. Dit leverde mij een ´foei´ op van mijn oom en Hef de laatste prijs in de ZLU competitie. En de laatste prijs betekent dus wel dat je een lunchbon krijgt. Dus dat was nog eens een mooie win-win-situatie.

De dag van Pau brak aan en ik had er zin in. Ik was reëel en verwachtte geen vroege prijs. Het was een hete dag maar Hef werd geklokt om 13.04 uur. Hij werd als 20ste gemeld in ons NIC. Het mooiste van alles? Ik zag mijn trouwe vriend aankomen. Hup zo op de spoetnik. Meteen zag ik dat hij erg moe was. Hij twijfelde maar koos ervoor om toch eerst buiten zijn dorst te lessen. Toen zijn grootste dorst gelest was, heb ik hem over de antenne gehaald en meteen gevoederd. Meneer had nog wel even zin om een potje te stoeien ondanks dat hij moe was. Eén ding was zeker … hij had zijn uiterste best gedaan!

Romy