Het Marathonduivenjournaal is niet alleen de site over winnaars en grote en kleine kampioenen. Het is eveneens de site van de beleving van de onze mooie hobby en de verhalen die vanuit het duivenhok zelf komen of vanuit het brein van de liefhebber. Fabian Wendel beleefde een mooie Limoges met drie prijzen met drie duiven zetten. Een succes waar anderen nog volop aan het turen waren en nog driekwart of meer van hun duiven moesten komen, genoot hij al van zijn duiven die alle drie binnen waren (red. JvN). Fabians verhaal …

 

In het winterseizoen werd besproken tussen mij en mijn vader op welke overnachtvluchten wij mee zouden gaan doen. Limoges stond niet op de planning, we zouden ons gaan focussen op de marathonvluchten, ik wilde graag 1 duivin op de ochtendlossing Orange spelen en de jaarlingen zouden naar de laatste overnachtvlucht Bergerac gaan.

 

Maar onder het motto ‘jeuk is erger dan pijn’ werd twee week voor aanvang toch besloten om hier in te korven op Limoges. Het kriebelde te erg bij mij om niet mee te doen en er werden drie duiven uitgezocht voor deze vlucht. Waarom drie duiven? We hebben maar een vliegploeg van 16 duiven, 15 doffers, 1 duivin. Van de doffers is de helft jaarling, vier gaan er naar St. Vincent, we hebben 1 zeer goede doffer van 2014, die bewaren we voor Albi. En zo doende kwamen er drie duiven naar voren die in principe tussen wal en schip zaten.

 

De ploeg

De eerst getekende was een oude rot in het vak, een doffer van 2008, 8 jaar oud en hij heet de ‘Kilometervreter. (ik raad aan deze duif 08-4753469 eens voor de gein op te zoeken op pigeonvillage). Vorig jaar mocht de 469 van zijn vroegtijdig pensioen op het kweekhok genieten. Hij heeft dus tijdens seizoen 2015 een jaar stil gezeten. Dit jaar, net voor het seizoen kwamen wij tot de conclusie dat het eigenlijk zonde was om deze doffer niet op het vlieghok te gebruiken. Zodoende werd hij teruggeplaatst en werd de afspraak gemaakt hem alleen in te korven wanneer wij dachten dat het zijn soort weer (N.O.) zou worden. Limoges leek een zware te gaan worden, dat was het in de praktijk ook, vandaar dat deze oude rot zich nogmaals mocht gaan bewijzen.

1e get kilometervreter

De Kilometervreter liet het op 8-jarige leeftijd weer zien

De tweede getekende was een doffer van 2014, ‘de 696.’ Als jaarling is de 696 gespeeld op Aurillac en was hij onze tweede duif en pakte een leuk prijsje. Zijn 2e overnacht als jaarling miste hij jammer genoeg net. In de laatste 2 dagen voor het inkorven (maandag en dinsdag) heb ik de doffers 2x afgericht (2x 25km). Op maandag raakte deze doffer 2 grote dekveren net achter zijn broekpennen kwijt, mede door eigen schuld. Dus ik was zo zuur als maar kan… Op de africhting van dinsdag kwamen mijn 1e getekende en 3e getekende heel snel weer, deze doffer heeft er meer dan 2 en een half uur over gedaan. Ik was al bang dat ik met 2 doffers in de korf naar het inkorfcentrum zou gaan, gelukkig kwam hij toch nog op dagen.

 

De derde getekende was ook een doffer van 2014. In 2015 was dit de jaarling waar mijn vader en ik het meest vertrouwen in had, zijn vuurdoop op Aurillac werd helaas 1 grote teleurstelling, twee week later kwam hij als een scheermesje terug. Aangezien wij toch veel zagen in deze doffer, mocht hij herstellen en als herboren heeft hij de natour in 2015 afgelegd om toch een beetje in het ritme te blijven. Met een deuk in ons vertrouwen mocht hij dan toch mee naar deze loodzware Limoges, hij was in goeden doen.

3e getekende

De 3e Getekende enkele ogenblikken na thuiskomst

De vluchtdag zelf:

Wekkertje om 05.30 gezet, werkelijk waar die nacht gedroomd dat ik de 1e prijs vloog in sector 4 met de derde getekende, in mijn droom omgedoopt naar Muhammad Ali, hoe bedenk je het. In euforie natuurlijk voor de wekker wakker geworden, zou vandaag de dag worden? Kop koffie erbij, de meldsites vncc.nl, afdeling 11 en afdeling 10 in mijn ogen gebrand en werden om de 5 seconden ververst. Het duurde een poosje voor de eerste duif er op kwam, een zeer knappe duif in Terborg. Daarna was het wel heel lang wachten op een 2e duif van Limoges. Ondertussen het klokje maar eens aangesloten, het hok schoon gemaakt, duiven verzorgd (voorbereiding St. Vincent ploeg gaat vrolijk verder). Eindelijk een 2e duifje op de meldsite, daarna was het wederom heel lang wachten op de derde. Ik wist dat dit een loodzware ging worden, weer voor onze oude rot, de 469. Mijn gewoonte is altijd om de eerste duiven op te zoeken op pigeonvillage, om te kijken wat ze al gepresteerd hebben. Het waren vooral duivinnen op kop wat ik zag. Dan slaat toch de twijfel toe, wat doe ik dan toch met mijn weduwnaars? Nestspel past niet bij mij, ik vind weduwschap het mooist en hoop dat ik ook op deze manier een kopprijs kan halen.

2e getekende

2e getekende en eerst aankomende doffer van Limoges

Ik had mij flink ingesmeerd, de zon scheen en het waken bij het hok begon voor mij rond 12.00. Tijdens een belletje met een duivencollega besprak ik de aantallen die sommige liefhebbers inkorfden en om 14.25 deed ik de uitspraak ‘het is wel lastig om met een klein aantal op te boksen tegen de grote liefhebbers…. MAAR IK KRIJG ER NU WEL 1!!!! Ik zag in 1x een duif van het huis naar het hok vliegen. Het klokje piept, de tijd 14.26. Het is de 2e getekende, mijn eerste gedachte is; zou hij toch niet zoveel last gehad hebben van die 2 gemiste dekveren, gelukkig! Eerst werd de duif goed verzorgd, vervolgens werd hij doorgemeld. Wat mij betreft zit hij prima erbij in de afdeling. Mijn vader kwam net thuis van zijn werk en feliciteerde mij met deze duif. Sinds dit seizoen maak ik alle beslissingen en geeft mijn vader alleen adviezen en helpt wanneer ik dat vraag. Ik maak hele andere keuzes (voornamelijk in voeding), dan hij doet. Dan is het altijd maar afwachten hoe dat uitpakt, ik wil natuurlijk niet door de mand vallen. Samen de tweede getekende bewonderd en daarna sloeg het wachten weer toe. Met een verkoelend ijsje in de hand zijn we op ons balkonnetje gaan zitten waar we de duiven goed aan kunnen zien komen. We zaten werkelijk waar nog geen minuut toen mijn vader zei; ‘Er komt een duif’. Ik zei; ‘Nee man, dat is een zwaluw’ (ik zat al een poosje). Het bleek toch een duif te zijn, aan zijn vleugels, hij heeft aan beide kanten een gek pennetje, konden wij zien dat het onze 1e getekende, de Kilometervreter was. Beide werden we wat emotioneel, want deze duif heeft enorm veel voor ons betekend, en het is toch altijd een risico om zo’n duif weer te spelen. Piep deed het klokje voor de tweede maal om 14.49. De derde, en ook de derde getekende kwam helaas niet diezelfde dag… Ik ben zeer slecht in selecteren en opruimen, maar ik had wel besloten dat dit een selectie vlucht is voor deze doffer, hij moet zich nu wel laten zien. Dinsdagochtend na het verzorgen van de doffers zag ik hem ineens als een speer op de plank landen. Klokje gauw gehaald en hem geklokt om 08.25, daarmee zorgt hij ervoor dat hij op het hok mag blijven om zichzelf nogmaals te gaan laten zien. Voor ons een zeer succesvolle vlucht. Waarschijnlijk 3 en 6 in het NIC Assen. Ik ben gek op loodzware vluchten, maar grote verliezen vindt niemand leuk. Ik hoop dan ook dat dinsdag en later in de week veel duiven nakomen bij de liefhebbers, en wees niet te streng voor deze duifjes, ze hebben echt wel hun best gedaan.

Op naar St. Vincent!

Fabian Wendel