Duiven poepen daar kunnen ze niks aan doen.

Soms valt er een klodder op mijn pet of schoen.

Of ze gewoon plassen zou ik ik echt niet weten

en als ik me niet vergis laten ze geen scheten.

 

In een verstaanbaar taaltje hoor je ze niet praten,

tanden hebben ze niet, wel

witte neuzen met 2 gaten.

Ik kan natuurlijk een brief op

hoge poten schrijven

met ‘t uitdrukkelijk bevel

voortaan zindelijk te blijven.

 

Anders krijgen ze een

rantsoen van brood en water.

Boos koeren gaat niet werken,

stop met dat gesnater,

’t baasje heeft geen zin

duivenpampers te verschonen.

 

Het minste wat hij vraagt is

wat goede wil te tonen.

Misschien zijn ze kippig

kunnen ze zijn abc niet lezen.

En een duif met varifocusbril

kom je niet vaak tegen.

©c.u.

 

Zonder nadrukkelijke voorafgaande schriftelijke toestemming van Het Marathonduivenjournaal is het niet toegestaan materiaal van Het Marathonduivenjournaal te publiceren, kopieren of reproduceren voor gebruik op welke website of krant, magazine