…… Af en toe ontmoet je mensen op plaatsen en in situaties waar je dat helemaal niet verwacht. Zo ging ik een keer bij een liefhebber in Noord Gelderland  een witte duif  terughalen. En tijdens de koffie en de duivenbabbel bleek dat we op de basisschool allebei van dezelfde schoolmeester een flink pak slaag hadden gehad.

 

Deze kleine geschiedenis gaat niet over slaan en ook niet over een snelle of uitgestelde rui maar over duivenmelkers die vroeg naast hun bed staan. Voor duiven begint de dag immers vroeg en dan kan de baas niet achterblijven. Vooral fondliefhebbers zijn er vaak als de kippen bij en af en toe spoken ze de hele nacht in en rond het huis als nachtvliegers een geslaagde en succesvolle landing trachten te maken.

 

Soms zijn er ook andere oorzaken voor een korte nachtrust. Vorig jaar september ving ik een late blauwe jonge doffer op. Ik ontdekte de vreemdeling niet direct tussen mijn eigen laatjes, want de eindcijfers van de ring pasten naadloos bij mijn eigen serie. Ik meldde de duif. De eigenaar woonde in Zwolle. Hij had zijn  late jongen  14 dagen eerder bij Utrecht gelost voor een oefenvlucht en zou  een koeriersdienst inschakelen. Prompt kreeg ik de volgende dag een man van een duiven –  ophaalfirma aan de lijn.

‘Meneer, ik wil die duif morgenvroeg om zeven uur komen halen.’ ‘Meent u dat,’ stamelde ik, Dan ben ik nog niet wakker, kan het niet wat later?’ Dat kon niet. Ik mocht de vogel wel in een doosje bij de voordeur zetten. Ik zei dat me dat niet zo’n goed plan leek in verband met katten en “hongerige” dakloze junks en dat ik wel mijn best  zou  doen op tijd uit de veren te zijn.

Na het gesprek dacht ik bij mijzelf: die man vindt morgen in donker nooit zo gauw de weg naar het Kemphaanpad. Mijn familie heeft daar op klaarlichte dag al problemen mee. Ik woon in een ingewikkelde wijk aan een pad waar auto’s taboe zijn. De volgende ochtend ging evenwel exact om 7 uur de voordeurbel. Op de stoep stond een korte stevige man van rond de 50 met een mandje. Hij kwam om de duif. ‘Dat is op tijd,’zei ik,’kon u het zo maar vinden.’ Hij knikte. Ik haalde de Zwolse asielzoeker uit de schuur. Hij deed het dier in de mand en zei dat ik eventuele logieskosten maar met de eigenaar moest verrekenen. ‘Waar komt U nu zo vroeg vandaan,’ wilde ik weten.

Vondelschool edited

‘Ik kom uit Beverwijk’, bromde  hij, ’ik heb ook postduiven gehad, maar het werd me te veel en te duur en nu heb ik een koeriersdienst.’ ‘Daar ben ik tussen 1960 en ’63 onderwijzer geweest aan De Vondelschool,’zei ik. Dat was  allemaal ook toevallig vond de duivenbezorger ‘Op die school heb ik in die jaren als jongentje  taal en rekenen geleerd; de school heet nu De Driemaster’. Dan heb je het Hoofd, meneer Snoey en die kleine juffrouw van Pelt,  die zo goed orde hield, ook gekend,’ reageerde ik verrast. We wisselden nog wat herinneringen uit. De school had een kleuterafdeling met mooie lieve juffen. Pipo de Clown was een keer op bezoek geweest en je had toen ook een totale zonverduistering gehad. Ik tutoyeerde hem nu. Voor schoolmeesters blijven kinderen toch altijd kinderen, ook al worden ze volwassen en groeien ze uit tot breedgeschouderde stevig mannen. Hij had niet bij mij in de klas gezeten dacht hij, gaf mij een hand en vertrok. Een raar idee dat je op zo’n vroeg tijdstip van de dag na ruim 40 jaar onverwacht oog in oog stond met een oud leerling. Ongetwijfeld had hij wel les van mij gehad, want ik gaf daar in die tijd ook zangles en gymnastiek aan andere klassen. Kennelijk had ik als meester daar in dat Beverwijk niet veel indruk gemaakt. Uit een la van mijn bureautje pakte ik een album met schoolfoto’s. Op een ervan stond ik voor de klas en wees plaatsen aan op een blinde kaart. Op een andere foto zat ik temidden van mijn klas. Een van die kereltjes kon die duivenkoerier van vijftig zijn. Ik twijfelde tussen een paar gezichten, maar bleef in het ongewisse want kinderen veranderen nu eenmaal.

 

Ik ging maar weer naar mijn bed met afstandbediening om nog  lekker wat bij te slapen en kroop onder het dekbedhoes met veren. Afbeeldingen van veren wel te verstaan! Dat bed dat in allerlei standen verstelbaar is heb ik een paar jaar geleden aangeschaft bij iemand in het oosten van het land. Die deed mij toen bij aankoop een paar duiven cadeau, wat buitengewoon aardig was. Maar de kleurige veren op het hoeslaken waren van roofvogels en zulke beesten zijn natuurlijk niet het meest geschikt om duivenmelkers een ongestoorde nachtrust te bezorgen.

 

©.c.u.