De post bracht een brief van een vereniging ergens op de Utrechtse heuvelrug. Waarde sportvriend/ vriendin luidde de aanhef. Het was een verzoek om een koppel eieren of een jonge duif; een en ander in overleg en na telefonisch contact.

Met mijn bijdrage zou ik zo ongeveer de club van de ondergang kunnen redden. Afgezien van een paar taalfouten zag het er allemaal keurig netjes uit. Er waren een antwoordenvelop  en een formulier voor gegevens en  handtekening bijgesloten. Het schrijven eindigde met Beste Sportgroeten.

 

Terwijl ik over het invullen nog wat zat te dubben, filosofeerde ik over die sportgroeten….dat waren natuurlijk geen gewone groeten. Het had met de sport te maken. Die bonnenvragende duivenman groette me op een sportieve manier en wenste me misschien alle goeds toe met duiven.

En dat Waarde sportvriendin of vriend klonk ook goed; een beetje deftig en ouderwets misschien. Wat moest ik me van zo’n sportvriendin voorstellen. Trouwens; ik had liever een gewone vriendin dan eentje met wie je alleen sportieve genoegens mocht delen. Maar alle gekheid op een houtje: ik vond dat sport – gegroet toch wel wat hebben. Als het tenminste maar betekende dat duivenliefhebbers op goede en sportieve voet met elkaar stonden.

 

Toen ik een meer dan halve eeuw geleden als jeugdlid met de duivensport in aanraking kwam, maakte ik  behalve met sportmakkers, die me in alle toonaarden sportief gingen groeten omdat ik ook duiven bezat, ook kennis met het begrip kiesmannen. Nog zo’n  vergeeld woord dat  werd gebruikt.

Lange tijd had ik er geen enkel idee van wat dat voor mannen wel konden zijn en wat ze deden.

Aanvankelijk had ik een vaag vermoeden van iets met tandartsen, maar die hadden geen connecties met postduiven.

Stom idee, maar ik was nog maar nauwelijks 17 en in mijn vereniging pv Juliana had ook niemand  echt zin mij wijzer te maken.

Piet, onze voorzitter zei in een goedmoedige bui dat het mannen met een bepaalde kies –  opdracht betrof. Daar moest ik het mee doen! Kiesvrouwen bestonden  waarschijnlijk niet, maar daar vroeg ik  ook wijselijk  maar niet naar.

 

Veel later in mijn duivenbestaan vertelde iemand mij dat een kiesman iemand was die gekozen werd om te kiezen. Hij moest in opdracht voor of tegen iets stemmen. De verenigingsvergadering stuurde zijn kiesmannen( meestal bestuursleden) naar de bijeenkomst van de afdeling.

Leden van het afdelingbestuur gingen als kiesman op hun beurt weer naar een NPO vergadering.

En zo kon via een lange omweg heel misschien de mening van een eenvoudige melker op het bord van de hoogste bazen terechtkomen.

Over die dingen prakkiseerde ik terwijl ik met de ingevulde duivenbon naar een brievenbus in buurt liep.

©c.u.