Niets is zo veranderlijk als het weer en daar kunnen wij in Nederland natuurlijk over meepraten. Op Curaçao hebben ze geen idee waar wij het over hebben want daar is het altijd 30 graden. Piet Paulusma heeft daar niets te zoeken, immers er is niemand die er ook maar over nadenkt om naar het weerbericht te luisteren. Voor ons duivenmelkers is het weer een superbelangrijke factor of wordt dat overschat? Er zijn immers duiven die met elk weertype vroeg kunnen pakken. Het belangrijkste aspect van het weer voor de programmaspeler is natuurlijk de wind. Helaas zie ik mensen vaak de fout maken door uit het raam te kijken en alleen daar de situatie te beoordelen. Je moet uiteraard de hele vlieglijn beoordelen en dat kan nog wel eens veranderlijk zijn, vooral over langere afstanden.

Vorige week hadden wij binnen onze afdeling de tweede midfond vlucht op het programma staan vanuit Chimay. Chimay ligt onder in België en is voor mij ongeveer 350 kilometer. Ik had me dat weekend voorgenomen om de jaarlingen en een paar oude knakkers in te korven in Hank voor Chevranvilliers, een slordige 600 kilometer. Dit wilde ik al jaren eens proberen, omdat ik denk dat het een mooie tussenstap is voor de jaarlingen die naar de overnacht gaan half juni. Ik had een dag vrij genomen om ze daar te kunnen inkorven. Ik moet zeggen dat het echt super geregeld is daar, fijne mensen en behulpzaam. Ik kreeg een eigen mand met een tussenschot om de doffers en duivinnen in te doen. Rij natuurlijk niet helemaal naar Hank om mijn duiven in de mand te doen bij anderen en zo de kans op besmetting weer aan te wakkeren. Noem me hysterisch, maar mag graag dingen uitsluiten, vooral als die mogelijkheid er gewoon is. Daar ter plekke waren we vermoedelijk een van de weinige Friezen, maar daardoor hadden we veel stof tot praten. Toch wel de grote mannen zien inkorven op deze locatie. Ik had er een goed gevoel over. Zo moest mijn planning worden voor dit jaar en ik heb het gedaan en niet gedacht: “wat een gedoe om 5 uren in de auto te zitten, ze kunnen toch ook naar Chimay?” Ik ken mezelf en mijn gedachten proberen regelmatig de makkelijkste weg te zoeken.

Zaterdagmorgen werd ik wakker van de groepsapp en de lossing werd voorbereid … 07.30 zouden ze los gaan. Ik keek door de gordijnen en zag alleen maar grijze dichtgepakte luchten en een beetje regen. Ok, rustig blijven, de rest van Nederland is vast beter. Een blik op de weerkaart gaf aan dat vanaf Chimay tot Sint Jacobiparochie de duiven alleen maar regen zouden hebben en dichtgepakte luchten. Ach, leren ze dat ook dacht ik nog snel. De meeste afdelingen waaronder de onze stelden uit naar de zondag en toen begon ik hem toch wel een beetje te knijpen. Het werd die zaterdag inderdaad voor mij een moeilijke vlucht, maar om 19.05 uur komt er een duivin van meters hoog naar beneden vallen, fantastisch!!! Geen ererondje, pam, zo op de antenne. Het is een rechtstreekse Coen van Haarlem. Vervolgens moet ik een uur wachten op mijn tweede en heb ik om 21.30 mijn 5e jaarling(uit Johan x Famke). Met pijn in mijn lichaam ga ik die nacht slapen en bedenk ik me hoe stom ik ben geweest om mijn jaarlingen aan deze test te onderwerpen. De volgende morgen om 06.00 uur uit de veren en ben ik voor het hok gaan zitten. Ik zag over de velden niets anders dan mistbanken en lachend van ongeloof neem ik mijn plaats in. Om 07.30 komt mijn 6 duif aanzetten, let wel: Laat jong 2017!!! Daarna is het een sneltrein van duiven en heb ik er om 10.00 uur al 20 thuis. Op 1 na kwam de rest in de minuten daarna. Toen kon ik weer lachen en wist ik dat ik toch een goede zet had gedaan om ze naar Hank te brengen. De duiven zagen er fris uit en herstelden snel. Ik heb ze dan afgelopen weekend ook gewoon weer ingekorfd voor Weert (226 kilometer) en ze kwamen zeer vlot achter elkaar. Wederom dezelfde jaarling duivin voorop die ook op Chevranvilliers mijn eerste was. Deze duif weet het hokje goed te vinden.

De voorbereiding op Limoges is in volle gang. De eerste vlucht van het seizoen 2018. Voor mij is Limoges 880 kilometer. Het is nu zondagmorgen voor het inkorven op dinsdag terwijl ik dit schrijf. De Limoges duifjes hebben hun tweede lapje van dit weekend erop zitten en zitten nu lekker te badderen in de zon. Nog een paar keer trainen en goed opvoeren dan heb ik mijn uiterste best weer gedaan. Volgens Nanne waren ze schoon en ze trainen best aardig. Denk mede door het warme weer dat ik hier niet teveel waarde aan moet hechten, maar dat gaan we volgend weekend wel zien. Het vertrouwen is goed, maar na een baggerjaar zoals vorig jaar is er wel onzekerheid ingeslopen en weet ik dat ik niet veel ervaring in mijn vliegploeg heb ten opzicht van andere hokken. Het zal lastig worden om weer het niveau van 2015 en 2016 te halen. We gaan het zien, als ik er maar een beetje bij zit ben ik tevreden. Allen succes gewenst en tot de volgende maar weer.

Klaas Buwalda