De kop is er af! We zijn weer gestart en tot nu toe geen grote verliezen. Zoals we twee jaar geleden gehad hebben. Ik vind het toch altijd weer spannend als ze voor het eerst weer de mand in gaan. Maar we zijn er tot nu toe meer kwijt aan de roofvogel dan dat ze niet thuis komen van de vluchten.

De eerste keer inkorven op de club en ze vroegen mij: ‘En hoe denk je dat je het gaat doen deze vlucht?’ ….. Ik zei: ‘Och we zullen er wel net buiten vallen met onze fond duiven.’ … ‘Wel heel eerlijk van je,’ werd er gezegd. Maar het is gewoon zo tussen de vitesse-specialisten maken wij eigenlijk weinig kans. Toch hadden we nog net drie staartprijsjes. Wat voor mij echt het belangrijkste is met deze vluchten is de training. En dat we ze allemaal weer terug krijgen. Van de eerste vlucht missen we er toch nog eentje. Die zal wel verongelukt zijn, want deze duif is al meer als driehonderd kilometer weg geweest vorig jaar. Het hoort er nu eenmaal wel bij … al blijf ik toch steeds kijken of hij er niet is. Sommige duivenmelkers bellen niet als ze een duif van je hebben opgevangen maar laten hem uitrusten voeren hem en laten hem een paar dagen later weer los. Dan komt zo’n vermiste duif op je hok en ziet er uit om door een ringetje te halen uit. Dan weet je gewoon dat iemand goed voor hem gezorgd heeft en dan denk ik…. dank je wel meneer de duivenmelker voor je goede zorgen ;-).

De oude zijn nu drie keer mee geweest en van gisteren missen we er nog eentje … een drie jarige. Als ze niet ergens tegenaan gevlogen is of iets dergelijks dan moet ze vast en zeker nog thuis komen. De late jongen van vorig jaar zijn nu 1 keer met een trainingsvlucht mee geweest, daar missen we er nog drie van. Maar het klinkt misschien raar, ik heb liever dat ze op een natuurlijke manier geselecteerd worden als dat Cor dat zelf moet gaan doen. We hebben ze goed afgericht, meer kan je eigenlijk niet doen. Wanneer ze met de vrachtwagen mee gaan is er toch een ander soort spanning en stress bij de duiven. Je verliest er daardoor altijd nog wel wat. We hebben er vaker discussies over gehad in de club en via forums op internet, maar niemand kan echt de vinger erop leggen waarom er de eerste paar vluchten soms zoveel mis kan gaan. Dat was dit jaar geloof ik gelukkig bij niemand het geval.

Mijn vader is ook helemaal weg van de duivensport. Het is dat hij de leeftijd er niet meer voor heeft en dat mijn moeder geen dieren meer wil, anders had hij vast en zeker gewoon voor de heb ook duiven genomen. Het is wel heel erg leuk dat hij er ook helemaal gek van is. Mijn moeder komt meestal gezellig mee en vind het heel leuk , maar bij een ander. Pa komt vrijwel ieder weekend wanneer de duiven thuis moeten komen kijken. Dan maakt hij prachtige foto s van duiven die op de plank af komen vliegen en landen. Nu viel het hem op dat wanneer ze aan komen vliegen er aan beide zijden van de vleugels boven op pluimpjes zitten. Waar die voor zijn, vroeg hij zich af. Ik denk voor het afremmen en sturen met landen, maar zeker weten doe ik het niet. De natuur heeft alles zo mooi geregeld en niets zit er zonder functie.

We zitten te wachten op de eerste duif, ik kijk steeds op de website van de club of er al duiven gemeld hebben. De echte vitessespelers komen eigenlijk in het begin van het seizoen altijd bovenaan. Gisteren duurde het lang voor onze duiven er waren. Dan weet je eigenlijk al dat je er onderdoor zit. En dat was dus ook zo. We waren niet de enige. De vitesse-experts hadden alles opgerold en vier leden van de vereniging zaten er onderdoor. Daar kijk ik toch ook wel naar hoor, gedeelde smart hè? Ze kwamen verder wel heel erg vlot achter elkaar en er zat geen gat tussen zoals weleens het geval is. En die drie-jarige komt vast vandaag of morgen nog wel. Fondduiven zijn gelukkig wel aardig wat gewend en vliegen zichzelf niet zo snel helemaal leeg.

Nu lekker weer het zonnetje in en nog even van mijn laatste dag van mijn weekje vrij genieten.

Lieve groet,
Ineke